występował przeciwko ułatwieniom w zawieraniu małżeństw mieszanych (prawosławnych z luteranami) oraz przeciwko usiłowaniom episkopatu, aby ograniczyć rolę oberprokuratora.
Od grudnia 1863 do czerwca 1865 był członkiem Rady Państwa.
Mając poczucie niewielkiego udziału w reformach cerkiewnych, Achmatow złożył rezygnację 3 czerwca 1865 ze względu na zły stan zdrowia. Wyjechał na leczenie za granicę, gdzie zmarł we Florencji. Został pochowany w ławrze Troicko-Siergijewskiej.
Był dalekim krewnym Anny Achmatowej.
Awanse junkier – styczeń 1837 kornet – 1838 porucznik – 1840 sztabsrotmistrz – 1846 fligeladiutant Mikołaja I – 3 kwietnia 1849 pułkownik – 7 sierpnia 1849 generał major – 26 sierpnia 1855 generał porucznik – sierpień 1863 generał adiutant – 19 kwietnia 1864
Odznaczenia Order Świętej Anny II klasy (1849) Złoty Pałasz „Za Waleczność” w kampanii węgierskiej 1849 Order Świętego Stanisława I klasy (1860) Order Świętej Anny I klasy (1861) Order Świętego Włodzimierza II klasy (1863)
Przypisy