Alojzy Gonzaga w XVI wieku, w pracy O Aniołach twierdził, iż „Aniołowie z chóru Władz, podobni do sędziów, przedstawiają powagę i władzę najwyższego Sędziego wszystkich” oraz rozszerzał ich zakres działania na żywioły, którymi według chrześcijańskiej angelologii zwykle zajmują się Moce i na wszelkie przeszkody w łatwiejszym osiągnięciu zbawienia przez ludzi. Podobnie nauczała w XX wieku Sł. Boża m. Paula Zofia Tajber, nawiązując do obu wersji nazwy tego rzędu, że jest im „powierzona władza pieczy nad ludzkością”, by ta władza zachowała ją od wszelkiego zła i „pielęgnowała w ludzkości moc, siejącą dobro dla potęgi panowania Boga w rodzaju ludzkim”.
Św. Teresa Benedykta od Krzyża (Edyta Stein), w dziele Byt Skończony a Byt Wieczny, opierając się przede wszystkim na pracy Pseudo-Dionizego O hierarchii niebieskiej, rozważała funkcje poszczególnych rzędów anielskich, w oparciu o ich nazwy. Odnośnie do Mocy i Potęg użyła niemieckich słów: Kräfte i Mächte. To pierwsze polska tłumaczka oddała przez Siły, a drugie przez Moce. Niemiecki przekład dzieła Pseudo-Dionizego oddaje Δυνάμεις (Moce) przez Mächte, a Εξουσίαι (Potęgi) przez Gewalten. W niemieckojęzycznej angelologii Moce są określane zarówno jako Mächte, jak i Kräfte. Z kolejności zastosowanej przez św.