Od 1930 do 1934 pozostawał oficerem 23 pułku piechoty we Włodzimierzu Wołyńskim, później został przydzielony do 3 pułku piechoty Legionów w Jarosławiu. Tam pełnił stanowisko dowódcy batalionu, po czym w 1935 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza. Później służył w 2 Dywizji Piechoty Legionów. W okresie mobilizacji 1939 w sierpniu tego roku w stopniu majora był zastępcą dowódcy Ośrodka Zapasowego 2 Dywizji Piechoty Legionów.
Po wybuchu II wojny światowej w trakcie kampanii wrześniowej brał udział w walkach w rejonie Jarosławia i Rawy Ruskiej. W czasie polskiej wojny obronnej miał zostać awansowany do stopnia podpułkownika. Po agresji ZSRR na Polskę został wzięty przez sowietów do niewoli 18 września 1939, po czym zbiegł obozu jenieckiego w Złoczowie. 16 października 1939 został aresztowany przez Gestapo. Był osadzony w oflagach: II B Arnswalde i II C Woldenberg od 1940. Odzyskał wolność u kresu wojny 19 stycznia 1945.