Na uwagę zasługuje fakt, że prowadzone ekspertyzy dotyczyły bardzo kosztownych i ważnych transakcji importowych i eksportowych, a wykonywane były dzięki wizytom na okrętach, statkach, w halach fabrycznych, w portach i stoczniach. Pracownicy wykonujący zlecone zadania byli przez to obarczeni niezwykłą odpowiedzialnością, zwłaszcza że w owych czasach jakiekolwiek normy i systemy kontroli i zapewnienia jakości były nieznane. Prawie za każdym razem należało opracować optymalną metodę badań analitycznych, sprawdzić ją, ocenić metrologicznie (jak dzisiaj mówimy – wykonywano co najmniej uproszczoną walidację), aby można ją było zastosować do rzeczywistego przypadku poddawanego ekspertyzie.
Okres 1969-1991 Po tzw. „wypadkach marcowych” w 1968 roku i kampanii prasowej „feudałowie i wasale”, skierowanej przeciwko profesorom, władze zarządziły likwidację katedr i wprowadzenie struktury instytutowej we wszystkich polskich uczelniach. W tym czasie na Wydziale Chemicznym utworzono trzy instytuty. W jednym z nich, w Instytucie Inżynierii Chemicznej i Technik Pomiarowych, powstał Zakład Technik Analitycznych, w skład którego weszły trzy zespoły naukowe, doc. Edmunda Kozłowskiego (mikroanaliza), doc. Rafała Staszewskiego (chromatografia gazowa) oraz doc. Jerzego S. Kowalczyka (chromatografia cieczowa).