25 czerwca 1929 roku przeniesiony na stanowisko dowódcy 26 batalionu KOP w Żytyniu. Po przekazaniu dowództwa 6 lipca, opuścił Suwałki. 8 maja 1931 roku przeniesiony na stanowisko zastępcy dowódcy 79 pułku piechoty w Słonimiu. 20 października 1931 oku poślubił Irenę Marię Majerowicz.
4 lipca 1935 roku ogłoszono jego przeniesienie do 81 pułku Strzelców Grodzieńskich w Grodnie na stanowisko dowódcy pułkuDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 10 z 4 lipca 1935 roku, s. 95.. Dowództwo objął 23 lipca 1935 roku. Na pułkownika został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 5. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Za zasługi dla wojskowości był odznaczony: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi oraz węgierską Komandorią Krzyża Zasługi.
W kampanii wrześniowej 1939 roku w Zgrupowaniu płk. Tadeusza Pełczyńskiego dowodził 81 pułkiem Strzelców Grodzieńskich, m.in. w walkach pod Piotrkowem Trybunalskim, Nowym Miastem, Przysuchą. 12 września dowodzony przez niego pułk został rozbity. 2 października w rejonie Warki nad Pilicą dostał się do niewoli niemieckiej.