7 lipca 1920 roku dowodził kontratakiem w rejonie miejscowości Nawoja podczas odwrotu wojsk polskich. Dowodzona przez niego kompania wzięła do niewoli 32 jeńców i ckm. Po zranieniu, przebywał od 15 września w szpitalu we Lwowie. Czterokrotnie ranny oraz dwukrotnie kontuzjowany podczas służby frontowej. Efektem odniesionych obrażeń była bezwładna lewa ręka, uszkodzone żebra z których trzy zostały usunięte.
15 marca 1921 roku w 33 Łomżyńskim pułku piechoty objął dowództwo batalionu sztabowego. W okresie od 8 sierpnia do 20 października 1921 roku był w Doświadczalnym Centrum Dowodzenia w Rembertowie na kursie wyszkolenia dowódców batalionów. Dowódcą II batalionu 33 pułku piechoty był od 1 listopada 1921 roku. Awansowany na kapitana 14 stycznia 1922 roku. Od 16 grudnia 1922 roku zastępował dowódcę kadry batalionu zapasowego. 1 grudnia 1924 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 185. lokatą w korpusie oficerów piechotyDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 735.. Zatwierdzony na stanowisko dowódcy II batalionu 3 czerwca 1925 roku i w tym czasie trzykrotnie przydzielany do Rejonowej Komendy Uzupełnień w Łomży. 28 maja 1927 roku przeniesiony do 44 pułku piechoty Strzelców Kresowych w Równem na dowódcę I batalionu.