Łk 1, 43), a ten, którego poczęła jako człowieka z Ducha Świętego i który prawdziwie stał się jej synem według ciała, nie jest nikim innym jak odwiecznym Synem Bożym (KKK 423), drugą osobą Trójcy Świętej. Mimo iż Sobór Efeski nie ogłosił nowego wyznania wiary, broniony tam tytuł Theotokos stanowi podstawę doktryny mariologicznej. Powstałe wokół rozbieżnych interpretacji kontrowersje teologiczne przyczyniły się do lepszego opracowania zagadnień chrystologicznych. Spór co do określenia związku boskiej i ludzkiej natury Jezusa Chrystusa po Wcieleniu i określenia Maryi jako Theotokos rozstrzygnął Sobór chalcedoński (DS 301), ogłaszając Chalcedońskie wyznanie wiary. Ustalenia roli Matki Bożej, która dała ciało ludzkie Boskiej Osobie (Preegzystencja Chrystusa) potwierdzono na kolejnych soborach w Konstantynopolu (II i III), a także w konstytucji Pawła IV Cum quorundam (1555), w wyznaniu wiary Benedykta XIV (z opublikowanej w 1743 roku Konstytucji Nuper ad nos), encyklice Piusa XI Lux Veritatis temporumque testis (1931), a także w VIII rozdziale konstytucji Lumen gentium soboru watykańskiego II „Błogosławiona Maryja Dziewica Boża Rodzicielka w tajemnicy Chrystusa i Kościoła” (1964) i encyklice Redemptoris Mater (1987), oraz Liście apostolskim Mulieris dignitatem Jana Pawła II (1988) – Consensus Theologorum.