Wiosną 1691 roku rozpoczęto drugi etap prac dekoracyjnych, które tym razem objęły stronę zachodnią. Giovanni Andrea Carlone namalował freski Życie człowieka i Sztuki wyzwolone, a kwadratury pod nie – Antonio Haffner. Ostatnią salę pomalował w całości Bartolomeo Guidobono, którego fresk na suficie Kuźnia Wulkana został zniszczony i zastąpiony w 1736 roku malowidłem Młodość poddana próbie Domenica Parodiego. Prace dekoracyjne były kontynuowane aż do połowy XIX wieku, w tym samym czasie powstała również i została rozbudowana kolekcja obrazów rodu Brignole Sale, między innymi dzięki staraniom teścia Gio. Francesca I, Giuseppe Marii Durazzo. Kontynuatorem artystycznego patronatu Gio. Francesca I był jego wnuczek Gian Francesco Brignole Sale II. Do dekoracji elewacji Palazzo Rosso i sąsiedniego pałacyku wynajął architekta Francesca Cantone. W efekcie w 1746 roku elewacja zyskała swój obecny wygląd z charakterystycznymi głowami lwów umieszczonymi nad oknami obu piani nobili, a nawiązującymi do heraldyki rodu Brignole – lwa prężącego się pod drzewem śliwkowym (noszącym w dialekcie genueńskim nazwę brignole).