10 sierpnia 1915 roku 3 mile od boi Blakeney UB-10 storpedował zbudowany rok wcześniej parowiec „Rosalie” o pojemności BRT. Statek został poważnie uszkodzony i doholowany do pozycji (), gdzie zatonął i spoczywa do dziś. 11 sierpnia w okolicach portowego miasta Cromer w hrabstwie Norfolk SM UB-10 zatrzymał i zatopił 10 łodzi rybackich o pojemności od do BRT. Wszystkie łodzie zostały zatrzymane i zatopione poprzez podłożenie i zdetonowanie ładunków wybuchowych.
18 sierpnia 1915 roku admirał Henning von Holtzendorff, dowodzący Hochseeflotte, wydał rozkaz kończący tzw. pierwszą nieograniczoną wojnę podwodną przeciw żegludze handlowej, która trwała od lutego 1915 roku. Spowodowane to było ostrą reakcją Amerykanów po zatopieniu przez SM U-20 transatlantyku RMS Lusitania, na pokładzie którego zginęło 128 obywateli Stanów Zjednoczonych. Przez kolejne cztery miesiące UB-10 nie odniósł żadnego zwycięstwa. Dopiero 20 grudnia 1915 roku, w czasie ostatniego patrolu okrętu pod dowództwem Otto Steinbrincka, UB-10 zatopił dwa statki. Pierwszym był brytyjski parowiec SS „Belford” o pojemności BRT. Statek wiozący z Cardiff ładunek brykietu węglowego, został storpedowany w pobliżu Boulogne-sur-Mer, gdy stał na redzie czekając na wejście do portu w Calais. Nikt z załogi nie zginął.