Pełniły one dwojaką rolę: współbrzmiały w czasie gry z pocieranymi smyczkiem strunami nad podstrunnicą, wzbogacając brzmienie instrumentu, mogły być też szarpane lewym kciukiem grającego, tworząc w ten sposób nową jakość brzmieniową. Liczba tych strun mogła się jednak znacznie różnić w poszczególnych instrumentach. Istniały też instrumenty zupełnie nietypowe, np. Andreas Lidl (1769–1774), wiolonczelista z kapeli Esterházych, miał instrument z 27 strunami rezonansowymi.
Baryton historyczny Istnieje dziś zaledwie około 50 barytonów historycznych – w formie dokumentacji lub zachowanych instrumentów. Wiele z nich zostało jednak przerobionych, więc śledzenie historii barytonu nie jest łatwe.
Jeśli chodzi o pochodzenie instrumentu, powstał on prawdopodobnie w Anglii na początku XVII wieku, kiedy to cechy dwóch instrumentów – violi da gamba i pandory – zostały połączone w jednym instrumencie hybrydowym. Wczesne dowody istnienia barytonu znajdujemy w dziele Marina Mersenne’a Cogitata Physico-Mathematica (1644). Mersenne stwierdził, że Anglicy zbudowali violę lub lirę podziwianą przez króla Jakuba. Instrument miał sześć strun pocieranych smyczkiem oraz struny metalowe pod gryfem. Kciuk lewej ręki zarywał struny metalowe, które brzmiały równocześnie z dźwiękami wydobywanymi za pomocą smyczka.