Bazując na ich położeniu u homalocefala, skostniałym ścięgnom UALVP 2 przypisuje się tworzenie skomplikowanego „koszyka ogonowego”, zbudowanego z równoległych rzędów, z końcówkami ścięgien kontaktującymi się z kolejnymi. Strukturę taką określa się terminem myorhabdoi i występuje ona poza pachycefalozaurami jeszcze tylko u doskonałokostnych, stanowiąc unikalną cechę jak na czworonogi. Jej funkcja polegać mogła na usztywnianiu ogona. thumb|Rekonstrukcja S. validum, pokrycie ciała na podstawie danych uzyskanych ze skamieniałości innych niewielkich dinozaurów ptasiomiednicznych Łopatka, dłuższa od kości ramiennej, o ostrzu smukłym, wąskim, lekko skręconym, przypominającym kontur żeber, nie rozszerza się ku górnemu końcowi, ale ku podstawie. Kość krucza w większości cienka, płytkowata. Kość ramienna o smukłym trzonie lekko skręca się wokół osi podłużnej, nieco się zgina. Grzebień naramienno-piersiowy (miejsce przyczepu mięśni naramiennego i piersiowego większego) rozwinięty słabo. Końce kości łokciowej poszerzone, wzdłuż trzonu przebiega grzebień. Kość promieniowa potężniejsza od łokciowej, co jest rzadko spotykane. Z góry widziana obręcz miedniczna jest bardzo szeroka jak na dwunożnego archozaura, szersza ku tyłowi. Szerokość okolicy miednicznej mogła odpowiadać poszerzeniu dystalnej części jelita.