Po wojnie pracował do 1931 roku w Klinice Dermatologicznej Uniwersytetu Warszawskiego, jako asystent, następnie starszy asystent. Doktoryzował się w 1929 roku, w 1930 roku uzyskał habilitację. W 1931 otrzymał, w rezultacie wygrania konkursu, stanowisko ordynatora oddziału skórno-wenerycznego Szpitala św. Łazarza w Warszawie, na którym pracował do 24 sierpnia 1939 roku.
Pracując zawodowo, czynnie pracował społecznie. Był prezesem warszawskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego, członkiem zarządu głównego PTD. Był bratem zetowym i członkiem Związku Patriotycznego. Jako przedstawiciel Warszawsko-Białostockiej Izby Lekarskiej został wybrany do składu Naczelnej Izby Lekarskiej V kadencji 1935–1939.
Przed II wojną światową został powołany do służby wojskowej. W randze kapitana-lekarza przeszedł kampanię wrześniową. W czasie okupacji, od listopada 1939 roku, pracując w Szpitalu św. Łazarza, organizował walkę podziemną i tajne nauczanie. W latach 1940–1942 był członkiem Komitetu Centralnego Związku Syndykalistów Polskich. 15 sierpnia 1941 roku został awansowany do stopnia podpułkownika, a 15 sierpnia 1942 roku – do stopnia pułkownika czasu wojny.