Michał opowiada o swoich idolach (na pierwszym miejscu jest Mirosław Hermaszewski), a przy okazji kreśli tło historyczne epoki schyłku PRL-u z niekończącymi się kolejkami przed sklepami i solidarnościowym zrywem. Pewnego dnia okazuje się, że ciocia Jola i Kiwaczek znikają z „Młodego Lasu” – ona otrzymuje jednak lepszą propozycję pracy, a kolega zostaje odesłany do matki. Świat Michała rozpada się jak domek z kart. Chłopiec przechodzi załamanie nerwowe, trafia pod opiekę lekarzy. Z pomocą przychodzi mu była wychowawczyni Jola, która organizuje przeniesienie chłopca do innego, bardziej rodzinnego domu dziecka położonego pod Lublinem. Michał prosto ze szpitala wyjeżdża do „Dębowego Lasu”.
Część II, Dębowy Las – Nowa placówka okazuje się zupełnie inna od tych, które wcześniej poznał Michał. Oprócz niego mieszka w niej jedynie dziesięciu innych wychowanków, a relacje z opiekunami są przyjacielskie. Wkrótce po przybyciu Michała do „Dębowego Lasu” zjawia się w nim także Sylwia, czternastoletnia, nieco egzaltowana wielbicielka teatru. Sylwia wkrótce zaraża swoją miłością do teatru kolegów i koleżanki – razem zakładają amatorski „Teatr Niewidzialnych Dzieci”, a na czele trupy staje Sylwia. Michałowi zostaje powierzona rola dramaturga – ma stworzyć tekst pierwszej sztuki, którą dzieci wystawią w „Dębowym Lesie”.