W lipcu 1922 objął posadę sekretarza w Seminarium Nauczycielskim w Rogoźnie, przeniesiony z dniem 1 października 1931 roku na równorzędne stanowisko do Państwowej Szkoły Ogrodniczej w Poznaniu a z dniem 31 października 1932 roku do Kuratorium Okręgu Szkolnego Poznańskiego, gdzie pracował z przerwą okupacyjną do 31 sierpnia 1962 roku tj. do chwili przejścia na emeryturę. W latach międzywojennych pracował społecznie jako współorganizator i długoletni członek zarządu i prezes Związku Inwalidów w Rogoźnie, współorganizator i długoletni członek Zarządu Koła Związku Powstańców Wielkopolskich w Rogoźnie oraz długoletni członek zarządu i skarbnik Koła Czwartaków Powstańców Wlkp. w Poznaniu.
W chwili wkraczania w 1939 roku wojsk niemieckich do Poznania, zniszczył całe archiwum Koła Związku Powstańców Wielkopolskich, co uratowało wielu Powstańców Wielkopolskich przed represjami w trakcie okupacji niemieckiej. Dnia 2 grudnia 1939 r. został wysiedlony wraz z rodziną przez okupanta niemieckiego do Ostrowca Świętokrzyskiego w Generalnym Gubernatorstwie, gdzie pracował jako tłumacz w Związku Inwalidów Wojennych a następnie w sklepie spożywczym jako ekspedient.