Latem 1864 roku zespół lwowski jego teatru występował w Czerniowcach, w kwietniu 1865 w Kętach, w lecie 1865 i 1867 w Lublinie. Teatr lwowski prowadził do roku 1872 (w okresie 10 kwietnia 1871 do 24 marca 1872 był także dyrektorem lwowskiego teatru niemieckiego).
Był energicznym antreprenerem (administratorem) o dużym doświadczeniu, umiał dbać o sprawy finansowe teatru. W obawie o wpływy zwalczał jednak szkołę dramatyczną założoną przez Towarzystwo Przyjaciół Sceny Polskiej we Lwowie. Gdy dobiegał końca sześcioletni kontrakt zawarty z Miłaszewskim rozwinięto przeciw niemu silną krytykę (m.in. Jan Lam i Jan Dobrzański z lwowskiej „Gazety Narodowej”„Dziennik Polski” 1862 nr 158, 190.). Pomimo tego, dzięki ponownemu poparciu księcia Jabłonowskiego, uzyskał znowu dzierżawę na sześć lat.
W roku 1872 po niepowodzeniach we Lwowie wyjechał do Warszawy, gdzie rozpoczął ponownie starania o otwarcie prywatnego teatru polskiego. W początku 1873 jeździł w tej sprawie do Petersburga, jednak nie uzyskał zgody władz rosyjskich. Zamieszkał następnie w Krakowie i pracował w Miejskiej Kasie Zaliczkowej. W 1881 roku ponownie objął dyrekcję teatru lwowskiego (uzyskując kontrakt na sześć lat).