Obóz był miejscem wielkiej próby, ale – jak mówił ksiądz Maj – także czasem głębokich rekolekcji. Wszędzie obowiązywał bezwzględny zakaz modlitwy, odprawiania mszy świętej, udzielania sakramentów, głoszenia słowa Bożego czy niesienia pomocy duchowej w jakiejkolwiek postaci. Ks. Dominik Maj trafił w tym czasie do pracy na plantacjach. Głód i warunki przyczyniły się do utraty sił. Wspominał je później w takich słowach:
Mimo wszelkich zakazów dla duchownych, z narażeniem utraty życia w strasznych torturach, na prośbę ks. Stefana Wincentego Frelichowskiego podjął posługę ojca duchownego w swoim baraku. Znał na pamięć Godzinki, litanie, nieszpory a także słowa mszy świętej o Matce Bożej. Na początku, zanim księża znaleźli sposobność zaopatrzenia się w wino i hostie, w największej czujności, tak by niczego nie domyślili się esesmani, odmawiali teksty mszy bez słów konsekracji. Niekiedy kapłanom udawało się zdobyć hostie i wino. Na mocy pozwolenia Piusa XII mszę świętą odprawiano, używając tylko chleba, i to obozowego, i odmawiano najkrótszy formularz mszalny. Były okresy, kiedy pozwalano na odprawianie mszy, ale esesmani celowo skracali czas, tak że księża czy ludzie świeccy nie zdążali przyjąć komunii świętej. Wtedy dotkliwie bili więźniów.