Najkrwawszym wydarzeniem w obozie było zajście w Wielkim Tygodniu i w Niedzielę Wielkanocną, między 28 marca a 6 kwietnia 1942 r. Na apelu Niemcy zapytali, kto chce przystąpić do komunii. Oczywiście zgłosili się wszyscy księża. Rozwścieczony komendant nakazał wszystkim, którzy się zgodzili, mordercze marsze i czołganie na żwirze. Takie ćwiczenia zakończyły się dopiero po Wielkanocy. Wszyscy byli pokrwawieni, oblepieni żwirem, nie mogli siebie poznać. Siedmiu księży nie przeżyło tej katorgi. Ksiądz Maj modlił się wtedy taki słowami:
Po jej zakończeniu podszedł blisko ks. Maja i powiedział:
12 lipca 1942 r. Wilhelm Eichel bardzo dotkliwie pobił ks. Dominika za to, że zauważył w jego podgłówku nitkę.
Z końcem 1942 pozwolono kapłanom otrzymywać paczki żywnościowe z rodzinnych domów. Dzielili się otrzymanymi produktami. Kapłani wśród swoich zapotrzebowań wymieniali wino i hostie. Ks. Maj również napisał prośbę do swojej matki:
Napisał też list do szwagra: