Obecnie przez jaskinię nie przecieka żaden tok wodny. Posiada ona dość ubogą szatę naciekową. Zniszczona i powyłamywana w głównych korytarzach i salach (Archeologická chodba, Zrútený dom, Guanový dóm), zachowała się ona w dobrym stanie jedynie w trudniej dostępnych fragmentach jaskini. Najbogatszą szatą charakteryzuje się sala o nazwie Horná snemovňa na czwartym (najwyższym, najstarszym i najtrudniej dostępnym) piętrze jaskini – częściowo zawalona wielkimi blokami skał opadłymi ze stropu jaskini i pokrytymi naciekami.
Oprócz głównego portalu jaskinia ma jeszcze 5 innych, bocznych wejść, znajdujących się na zachód od niego. Temperatura w jaskini, praktycznie stała w ciągu całego roku, wynosi 7–8 °C.
Znaczenie archeologiczne Wejście do jaskini przyciągało uwagę człowieka od czasów prehistorycznych. Świadczy o tym duża ilość znalezisk archeologicznych, zarówno tych pochodzących z paleolitu, jak i należących do kultury puchowskiej i czasów rzymskich. Wspominał ją już słowacki polihistor Matej Bel w swym dziele Notitia Hungariae novae historico-geographica (Wiedeń 1736). Pomimo iż wnętrze jaskini było od XVIII w. penetrowane przez miejscową ludność i poszukiwaczy „skarbów”, stała się ona miejscem szeregu ważnych odkryć archeologicznych. Właśnie tu w drugiej połowie XIX w.