Szczególnie ważnym zapleczem brzmieniowym wczesnego hip-hopu był funk, w tym mocno akcentowane kojarzone z twórczością Jamesa Browna, dostarczające DJ-om materiału do wydłużania i zapętlania breaków.
Za jednego z najważniejszych pionierów hip-hopu uchodzi DJ Kool Herc, jamajski imigrant, który wykorzystywał nagłośnienie i techniki pracy z dwiema płytami gramofonowymi do przedłużania szczególnie tanecznych fragmentów nagrań, zwanych breakami lub breakbeatami. Break, czyli fragment nagrania, w którym na pierwszy plan wysuwała się sekcja rytmiczna, stał się jednym z podstawowych impulsów rozwoju wczesnego hip-hopu, ponieważ odpowiadał na potrzeby tancerzy i zachęcał DJ-ów do dalszego eksperymentowania z powtarzaniem, wydłużaniem i łączeniem takich odcinków. Wczesny DJ-ing hip-hopowy wyrastał z wcześniejszych praktyk klubowych i soundsystemowych, w tym z disco, jamajskiego dancehallu oraz działalności selektorów, ale odróżniał się fizycznym manipulowaniem płytami i traktowaniem gramofonu jako narzędzia tworzenia muzyki, a nie tylko jej odtwarzania. Równolegle rozwijał się MC-ing, początkowo związany z animowaniem imprezy, zapowiadaniem DJ-a i rytmicznymi wtrąceniami słownymi wykonywanymi nad beatem;