do najwcześniejszych postaci tej praktyki zalicza się m.in. , współpracującego z DJ Kool Hercem.
Źródeł rapu i MC-ingu szuka się w afrykańskich i afroamerykańskich tradycjach oralnych oraz w takich formach jak jamajski toasting, , i poezja polityczna. Do bezpośrednich poprzedników i inspiracji wczesnego rapu zalicza się m.in. The Last Poets i Gila Scotta-Herona, których twórczość łączyła rytm, melodię, mowę i komentarz społeczny. Istotną rolę w scalaniu różnych praktyk wczesnego hip-hopu odegrał Afrika Bambaataa i środowisko , które łączyło DJ-ów, MC, tancerzy i inne formy ekspresji w ramach wspólnych wydarzeń oraz nadało im szerszy sens wspólnotowy.
W połowie lat 70. podstawowe praktyki później kojarzone z hip-hopem były już obecne, choć sama nazwa „hip-hop” upowszechniła się dopiero pod koniec dekady. Przełomem w popularyzacji rapu jako muzycznej postaci hip-hopu był utwór „Rapper’s Delight” zespołu The Sugarhill Gang z 1979, który przyczynił się do komercyjnego wyodrębnienia rapu z wcześniejszych, DJ-centrycznych praktyk imprezowych.