Władza lokalna była sprawowana poprzez tzw. tingi – wiece z udziałem wszystkich wolnych ludzi. Na zgromadzeniach rozstrzygano miejscowe spory i wymierzano sprawiedliwość. Wiece zwoływano także dla okręgów, na których zbierali się mężczyźni – zwierzchnicy rodzin wchodzących w skład miejscowej społeczności. Każdy okręg z tingiem i przywódcą przypominał państewko, luźno związane z innymi okręgami, dzielnicą i królestwem. Zgodnie z postanowieniami Landlagu z połowy XIV w. prawo do decydowania w istotnych dla danej społeczności sprawach przysługiwało również chłopom.
Napływający do Szwecji od XIV wieku element niemiecki wywarł istotny wpływ na organizację władz miejskich. W miastach wprowadzano regulacje oparte na prawie magdeburskim. Władze miejskie tworzyła rada miejska i ława sądownicza. Zgodnie z regułami prawnymi z połowy XIV w., w miastach zamieszkiwanych przez ludność niemiecką połowę składu rady mieli stanowić Niemcy. W 1319 r., wraz z elekcją Magnusa Erikssona na króla, uchwalono kartę wolności. Ustalono w niej m.in.: elekcyjność tronu, zakaz rozdawania królewszczyzn oraz nakładania podatków bez zgody przedstawicieli stanów.