Istotną rolę w procesie jednoczenia Szwecji i dla rozwoju samorządu lokalnego odegrało chrześcijaństwo. Chrystianizacja tego kraju rozpoczęła się najprawdopodobniej na początku IX wieku. W 1008 r. ochrzczony został pierwszy szwedzki król – Olaf Skötkonung. Walka z pogaństwem trwała aż do XII w. Kościół w Szwecji od początku dysponował realną siłą oraz niezależnością od władzy świeckiej, gwarantowaną licznymi przywilejami, immunitetami oraz nadaniami ziemskimi. Kościół posiadał uprawnienia do nakładania podatków lokalnych, prowadził ewidencję ludności. Granice diecezji przez wiele lat pokrywały się z granicami gmin. Współdziałanie organizacji kościelnej z władzą centralną było istotne, ponieważ prerogatywy królewskie były znacząco ograniczone. Król początkowo nie posiał prawa do ściągania podatków.