Wkrótce połączone wojska Rohanu i Gondoru rozbiły wroga i zaczęły go spychać ku rzece. Batalia jednak trwała długo, aż do wieczora, bowiem większość oddziałów Saurona nie poddała się, tylko walczyła do ostatniego żołnierza. Jedynie garstce niedobitków udało się zbiec do Mordoru.
Po bitwie Batalia na polach Pelennoru, niezwykle dramatyczna w przebiegu, ostatecznie zakończyła się zwycięstwem Rohirrimów i Gondorczyków, którzy okupili je zapewne dużymi stratami. Ocalono jednak od upadku Minas Tirith, a także ziemie położone na zachód od tego miasta. Najpewniej bowiem, gdyby została zdobyta stolica Gondoru, armie Saurona łatwo zalałyby inne regiony. Była to największa bitwa całej Wojny o Pierścień, jak i największa batalia Trzeciej Ery, choć trzeba zaznaczyć, iż nie przesądziła o wyniku tego konfliktu.
Inspiracje historyczne Przy tworzeniu wizji batalii pod murami Minas Tirith, Tolkien mógł czerpać inspiracje z historycznych wydarzeń. Być może takim zdarzeniem była bitwa na Polach Katalaunijskich (451), stoczona między siłami rzymsko-wizygockimi a armią Hunów i ich germańskich poddanych pod wodzą Attyli. Ściślej rzec ujmując, zainspirować Tolkiena mógł opis tej bitwy zawarty w dziele De origine actibusque Getarum (Getica), pióra Jordanesa.