Harrimanie).
Syjonizm: postulat przejścia od vita latens do pełni życia rasowego thumb|Delegaci na I Kongresie Syjonistycznym w Bazylei, w 1897 r. Stan, w jakim Żydzi się znajdowali, żyjąc – jak to Parnass określa – w obcym milieu (środowisko szeroko rozumiane), trudno było nazwać pełnią życia rasowego. Autor charakteryzuje je jako vita latens, czyli stan przejściowy, „życie przyczajone” (ukryte), oczekiwanie na pomyślne warunki, kiedy Żydzi będą mogli żyć pełnią swego rasowego życia. Podczas życia w golusie (diasporze) tęsknota do pełni życia przejawiała się w ruchach mesjańskich, które były „wysuwaniem macek”, aby się przekonać, czy „stosunki historyczne”, warunki do życia rasowego ułożyły się odpowiednio. Takim nowoczesnym mesjanizmem jest – zdaniem autora – ruch syjonistyczny. Zewi Parnass, zwolennik eugeniki, definiuje syjonizm „jako naturalny ruch rasy i społeczeństwa, z instynktu rasowego powstały, dążący do przemiany życia zaczajonego w pełny tryb życia wśród warunków, gwarantujących pomyślny rozwój rasy i społeczeństwa żydowskiego”Z. Parnass, Kwestia żydowska w świetle nauki, Nakładem Księgarni „Beth-Israel”, Lwów 1921, s. 65. Chodziło głównie o utworzenie państwa żydowskiegoZob. też A. Skrzypek, Historia społeczna Europy XIX i XX wieku, Wyd. Poznańskie, Poznań 2009, s.