71.. thumb|Program I Kongresu Syjonistycznego
Ruch syjonistyczny zawiązał się pod koniec XIX stulecia, czyli w czasie, gdy idee eugeniczne były już dobrze znane, a np. w USA wprowadzano już eugeniczne ustawodawstwo. Jednym z głównych twórców i ideologów syjonizmu był Max Nordau, który na I Kongresie Syjonistycznym (zorganizowanym przez Teodora Herzla) w Bazylei, w 1897 r., został przewodniczącym, a na II Kongresie, w rok później, wygłosił referat propagujący osadnictwo Żydów w Palestynie. Nordau nie ukrywał, że potrzebni będą zdrowi, silni fizycznie – co wyraził terminem Muskel-Judenthum – a nie słabi i upośledzeni intelektualnie. W ramach ruchu syjonistycznego walczył o przyznanie Żydom pełni praw w prawodawstwie, jak to stało się w Wielkiej Brytanii. Hannah Arendt (niemiecka filozof pochodzenia żydowskiego) pisze, że Żydzi jednak chcieli zachować swą odrębność i wcale nie zamierzali się asymilować. Przyznanie pełni praw, tzn. takich samych jak rdzennym Niemcom, niejako wymuszałoby ich asymilację. Gdyby ulegli asymilacji, staliby się Francuzami, Niemcami itd., nie mogliby zatem stanowić jednej ponadnarodowej siły.