Zasymilowani Żydzi nie będą mogli mieć wspólnych, swoich, żydowskich interesów, gdyż będą reprezentować interesy krajów, w których żyją, a które przecież są odmienne od interesów żydowskich oraz często antagonistyczne, zatem Żydzi musieliby stanąć na przykład po dwóch różnych stronach jakiegoś konfliktu. Wobec tego należy unikać „wciągnięcia Żydów w wir obcego życia, a więc oddania ich na łup asymilacji, która prowadzi do zaniku odłamu żydowskiego”Z. Parnass, Kwestia żydowska w świetle nauki, Nakładem Księgarni „Beth-Israel”, Lwów 1921, s. 91–92..
Ruch syjonistyczny, zdaniem Parnassa, powinien służyć narodowi żydowskiemu w ogóle i nie powinna w nim przejawiać się polityka poszczególnych krajów, ponieważ polityka ruchu jest siłą zdążającą w innym, odwrotnym kierunku. Organizacja syjonistyczna została uznana przez Wielką Brytanię oraz konferencję pokojową (po I wojnie światowej) za naród i traktowana jako zalążek przyszłego państwa żydowskiego w Palestynie i – jak pisze Z. Parnass – od początku swego powstania, czyli od końca XIX w., realizowała własną politykę „wewnętrzną” oraz „zewnętrzną”, tj. zagraniczną w stosunku do innych państwZ. Parnass, Kwestia żydowska w świetle nauki, Nakładem Księgarni „Beth-Israel”, Lwów 1921, s. 98.. Przekonuje też, że „[r]uch syjonistyczny musi objąć całokształt życia narodowego i rasowego”, tj.