Po 1905 r. zmieniono sposób oznaczenia podtypów. Podtyp Z 1.22 otrzymał oznaczenia Z 1.22 oraz Z& 1.23, podtypowi Z 2.22 zmieniono oznaczenie na Z 2.23, a podtypowi Z .31 nadano oznaczenie Z .22. W latach 1897–1898 zakład Union-Elektricitäts-Gesellschaft dostarczył cztery kolejne egzemplarze, które były dłuższe o 1 metr od wcześniejszych wagonów. Dalszych zamówień na wagony nie złożono, gdyż przedsiębiorstwo Münchner Trambahn AG postanowiło zakupić nowsze tramwaje typu A. Trzy z czterech nowych wagonów oznaczono jako podtyp Z 3., a od 1906 r. nosiły one oznaczenie Z 3.24. Ostatniemu tramwajowi nadano oznaczenie Z. Trzy egzemplarze podtypu Z 3.24 wyposażone były w akumulatory, które zasilały wagony energią elektryczną podczas kursowania po niezelektryfikowanych odcinkach sieci. Krótko po wprowadzeniu zmodyfikowanych wagonów do ruchu przedsiębiorstwo Münchner Trambahn AG postanowiło zdemontować akumulatory, gdyż kwaśne opary wydobywające się z akumulatorów przedostawały się do przedziału pasażerskiego.