Uznał, że wystarcza on, by wyjaśnić większą atrakcyjność jednego z bodźców.
Około 1977 belgijski psycholog eksperymentalny Jozef Nuttin jechał drogą szybkiego ruchu, spoglądając na tablice rejestracyjne, kiedy spostrzegł, że preferował tablice zawierające litery jego własnego nazwiska. Zastanowił się, czy ludzie ogólnie wolą bodźce w jakiś sposób z nimi samymi powiązane, rozważał więc coś w rodzaju efektu samej przynależności zamiast Zajoncowskiej samej ekspozycji.
Pierwsze badanie W swym laboratorium w Katholieke Universiteit Leuven Nuttin przeprowadził doświadczenie mające sprawdzić hipotezę, zgodnie z którą ludzie wyżej wartościują litery występujące w zapisie ich nazwiska. Dla eksperymentu kluczowe było wyeliminowanie innych czynników, zwłaszcza efektu czystej ekspozycji. Jeśli imiona występujące w nazwisku spotykane są częściej, to preferencja tych liter może wynikać z efektu czystej ekspozycji.