W Europie w średniowieczu na rozwój miłosnej epistolografii wywarła wpływ poezja trubadurów i dworski styl miłości. W pergaminowym łacińskim listowniku z XII wieku zatytułowanym Modi Dictaminum znajdował się rozdział poświęcony sztuce pisania listów miłosnych, czyli sztuce uwodzenia słowem. W XIII wieku został znaleziony zbiór łacińskojęzycznych listów miłosnych Abelarda i Heloizy, których autentyczność bywa jednak kwestionowana.
Pierwsze informacje o polskiej epistolografii miłosnej pochodzą dopiero z XV wieku. Rolę zakochanego rycerza z Europy Zachodniej, pełnił w Polsce (krakowski) żak, który pisał listy miłosne we własnej sprawie lub układał je na zamówienie dla nieobeznanych ze sztuką pisania romantycznych listów. W wydanym przez Jana Ursyna w 1522 roku w Krakowie łacińskim listowniku pt. Modus epistolandi, będącym podręcznikiem dla żaków uczęszczających na wykłady ze scholastycznej epistolografii, znalazł się przykład listu miłosnego. Poza jednym wyjątkiem, wszystkie najstarsze zachowane polskie listy miłosne były pisane przez mężczyzn do kobiet.