Najstarszy list miłosny w języku polskim, zachowany do dzisiejszych czasów, pochodzi z 1429 roku. Napisał go Marcin z Międzyrzecza do ukochanej panny również pochodzącej z Międzyrzecza, zwracając się do niej Panno ma najmilejsza. List został napisany pismem gotyckim, prozą w języku staropolskim. List jest przechowywany w Bibliotece Jagiellońskiej, a jego kopia znajduje się w muzeum w Międzyrzeczu.
Według autorki książek Agnieszki Krzemińskiej od XV wieku także w Polsce nastała moda na miłosne bileciki. W renesansie i do XVI wieku włącznie listy miłosne pisano w stylu włoskim, który w XVII wieku zaczął ustępować na rzecz stylu francuskiego. W XVIII wieku dominował już francuski styl pisania listów miłosnych, który charakteryzował się długimi zdaniami, rozbudowanymi komplementami, francuskimi wtrętami, porównywaniem uciech łoża z terminologią żeglarską oraz ornamentami i przesadnymi zdobnikami. Według romantyków list miłosny był najlepszym środkiem do wyznania i zachowania uczuć.