Natomiast Bertold Merwin uważał, że rozwój epistolografii miłosnej w Polsce przypadł dopiero na XVII wiek i miał miejsce pod wpływem kontaktów z zagranicą (wojaży), które wpłynęły na dotychczasowe poglądy na temat płci, miłości i sposobu wyrażania uczuć. W siermiężnym wieku XV i XVI nie istniały sprzyjające warunki do rozwijania się sztuki pisania listów miłosnych, aczkolwiek powstawały erotyczne utwory poetyckie i pisano listy w sprawach politycznych, społecznych i rodzinnych. Podróżujący poza granice Polski (dyplomaci, kupcy, poeci) przywozili informacje o bujniejszej, bardziej wyrazistej miłości oraz gotowe wzory listów z Francji i Italii. W XVII wieku dokonywał się przełom w obyczajowości, który zdaniem Merwina, stworzył sprzyjające warunki do rozwoju epistolografii miłosnej na ziemiach polskich.
W XIX wieku pisanie listów miłosnych było nie tylko wyrazem namiętności, ale także wykształcenia i elokwencji, należało do dobrego tonu. W prozie kobiecej, m.in. u Jane Austen, pojawiły się wątki oczekiwania na list od ukochanego, noszenia na piersi miłosnego bileciku czy przechowywania miłosnej korespondencji pachnącej lawendą.