Podczas wojen międzyplemiennych przynależność do Arioi zazwyczaj gwarantowała nietykalność.
Organizacja miała charakter hierarchiczny, zarządzana była z mieszczącej się na wyspie Raʻiātea centrali, na czele której stał Arioi Maro Ura („Władca Czerwonego Pasa”) i złożona ze starszyzny centralna loża Tiaʻi hau atea. W osadzie Opoa na Raʻiātea mieściło się najświętsze miejsce Arioi – marae Taputapuatea, składające ze zwróconej na wschód platformy z ustawionym pośrodku menhirem uważanym za wcielenie boga ʻOro, otoczonym przez 8 wielkich koralowych płyt. Menhir, zwany Te papa tea ia ruea, stanowił miejsce, pod którym zasiadał Arioi Maro Ura i pod którym gromadziły się duchy zmarłych przed odlotem w zaświaty. Podczas intronizacji nowego Arioi Maro Ura na szczyt menhiru wciągano drewniany stolec, na którym zasiadał władca, oblekany w Czerwony Pas (maro ura). Każde pióro w pasie symbolizowało poprzednika na tym urzędzie, w momencie przybycia Europejczyków na Polinezję pas ten liczył długość 6,55 m.