Po zakończeniu wojny, w 1921 pełnił służbę na stanowisku dowódca szwadronu, a następnie zastępcy dowódcy Pułku Kawalerii. W 1925 ukończył kursy oficerskie w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu, a w 1927 awansowano go do stopnia pułkownika. Następnie w 1929 został wysłany na kurs w polskiej Wyższej Szkole Wojennej, który ukończył w 1931. W tym samym roku został dowódcą Pułku Kawalerii Armii Łotewskiej. Następnie w latach 1935–1936 dowodził stacjonującym w Windawie , a od 1938 pełnił obowiązki inspektora kawalerii w sztabie generalnym. W czerwcu 1939 został mianowany zastępcą szefa sztabu, a od listopada w stopniu generała dowodził 1. Kurlandzką Dywizją Piechoty.
Po okupacji Łotwy, w sierpniu 1940 roku generał Buks został mianowany oficerem do specjalnych poruczeń głównodowodzącego, a w październiku odszedł ze służby. Początkowo mieszkał w Rydze, ostatecznie przeniósł się do domu rodzinnego w parafii Lēdurga. Tam też 14 czerwca 1941 został aresztowany przez NKWD i w ramach wywieziony w głąb ZSRR. Osadzony w obozie Usołłag w pobliżu Solikamska.