Pierwsza fala mobilizacji do sił obrony terytorialnej rozpoczęła się na podstawie rozporządzenie Prezydenta Ukrainy z 17 marca 2014 r. „O częściowej mobilizacji”. Tymczasowe władze kraju w ten sposób zareagowały na nielegalne zajęcie Krymu przez siły rosyjskie oraz powołanie prorosyjskich milicji na wschodzie kraju. Rozporządzenie swoim zasięgiem objęło wszystkie obwody kraju oraz miasto Kijów. Jednocześnie obywatele Autonomicznej Republiki Krymu mogli dobrowolnie zgłaszać się do służby wojskowej. Pobór odbywał się na potrzeby Sił Zbrojnych Ukrainy oraz Gwardii Narodowej. Wykonawcami mobilizacji miały być samorządy, a środki na jej przeprowadzenie pochodziły z funduszy Rady Ministrów. Na jej przeprowadzenie przewidziano 45 dni od dnia wejścia w życie ustawy zatwierdzającej rozporządzenie (ukazała się ona jeszcze w tym samym dniu).
Druga fala mobilizacji poborowych do sił obrony terytorialnej odbywała się w ramach rozporządzenia Prezydenta Ukrainy z 6 maja 2014 r. „O częściowej mobilizacji”. Była to odpowiedź nowych władz na zagrożenie interwencją Rosji w wewnętrzne sprawy kraju. Podobnie jak poprzednie rozporządzenie, objęło ono całe terytorium państwa poza Krymem (24 obwody i miasto Kijów).