436) z powodu podobnej sprawy Zygmunta Unruga..
Następnie Bolestraszycki wyjechał za granicę, znalazł w latach 1628–1629 schronienie na dworze Gabriela Bethlena w Siedmiogrodzie. Po jego śmierci w 1630 wrócił do kraju i oddał się pod opiekę Rafała Leszczyńskiego i Krzysztofa Radziwiłła. Obawiał się, że jako infamis z rozkazu biskupa Achacego Grochowskiego może zostać zatrzymanyBartłomiej Szyndler, Dzieje cenzury w Polsce do 1918 roku. Krajowa Agencja Wydawnicza, Kraków 1993, s. 39.. Brał udział w synodach wyznania kalwińskiego (m.in. w 1632, 1635, 1642); w 1634 był delegatem na konwokację generalną we Włodawie. Jako że uchwała sejmowa nie wymieniała go imiennie, musiał nadal walczyć o rehabilitację.
Na sejmie 1647 otrzymał list żelazny od Władysława IV, ostatecznie został przywrócony do czci przez sejm koronacyjny Jana Kazimierza w styczniu 1649Volumina Legum, t. 4, s. 124 Restitucya urodzonego Samuela Bolestraszyckiego..
Przekłady Piotr du Moulin: Heraklit albo o próżności świata wyd. Kraków(?) 1624, (przekład z jęz. franc., dedykowany Annie Wazównie)