Steller zidentyfikował także endopasożyta syreny morskiej, który był prawdopodobnie nicieniem Ascarididae.
Jak inne brzegowce, syrena morska była obligatoryjnym roślinożercą. Większość dnia spędzała na żerowaniu, unosząc głowę co 4–5 minut celem zaczerpnięcia powietrza. Żywiła się głównie listownicowcami, co czyni ją glonojadem. Syrena morska spożywała niektóre listownicowce. Zidentyfikowano wśród nich Agarum (kilka gatunków), Alaria praelonga, Halosaccion glandiforme, Laminaria saccharina, Nereocystis luetkeana i Thalassiophyllum clathrus. Zjadała wyłącznie miękkie części glonów, co powodowało, że twardsza łodyga i chwytniki były pozostawiane w stertach. Możliwe, że syrena morska jadała także trawę morską, jednak ta ostatnia nie występowała wystarczająco pospolicie, by utrzymać zdolną przeżyć populację syreny morskiej, nie mogła wobec tego stanowić jej podstawowego źródła pokarmu. Co więcej, trawy morskie dostępne w zasięgu występowania syreny morskiej (gatunki z rodzajów Phyllospadix i Zostera marina) mogły rosnąć za głęboko lub być zbyt twarde, by zwierzę mogło się nimi żywić. Jako że syrena morska unosiła się na wodzie, prawdopodobnie żerowała w zbiorowiskach liściopodobnych plech listownicowców;