uważa się, że nie mogła zanurkować głębiej niż metr. Listownicowce wydzielają chemiczny odstraszacz, chroniący je przed zjadaniem, jednak wspomniane skupiska plech wydzielają go w niewielkim stężeniu, co pozwalało syrenie morskiej bezpiecznie paść się wśród nich. Steller zauważył, że syreny morskie chudły podczas mroźnych zim, co wskazuje na okres głodu związany ze słabym wzrostem listownicowców. Plejstoceńskie skamieniałości z Aleutów były większe niż okazy z Wysp Komadorskich, co wskazuje, że wzrost zwierząt z Komandorów był hamowany mniej sprzyjającym środowiskiem niż cieplejsze wody Aleutów.

Steller opisał syrenę morską jako zwierzę wiodące wysoce stadny tryb życia. Syreny morskie żyły w małych grupach rodzinnych. Pomagały chorym członkom grupy. Praktykowały monogamię. Mogły zajmować się dziećmi. Młode trzymane były na przedzie stada celem ochrony przed drapieżnikami. Steller opisał przypadek, gdy po złapaniu samicy inne syreny z jej grupy atakowały łódź, starając się ją staranować i przewrócić, a po polowaniu jej partner płynął za łodzią do brzegu, nawet kiedy złowiona samica zmarła. Sezon rozrodczy przypadał na wczesną wiosnę. Ciąża trwała niewiele ponad rok. Cielę przychodziło na świat prawdopodobnie jesienią, jako że Steller obserwował wtedy więcej młodych niż w innych porach roku.