Jako że samica miała tylko jedną parę gruczołów piersiowych, prawdopodobnie rodziła w jednej ciąży tylko jedno młode.
Syrena morska używała swych przednich kończyn do pływania, żerowania, kroczenia w płytkiej wodzie, samoobrony oraz przytrzymywania partnera podczas kopulacji. Wedle Stellera przednie łapy służyły również jako kotwice, którym zwierzę broniło się przed zmyciem przez fale ze strefy przybrzeżnej. Podczas żerowania syrena morska powoli posuwała się do przodu dzięki ruchom ogona z boku na bok. Szybszy ruch osiągała dzięki silnym wertykalnym uderzeniom ogona. Po jedzeniu często spała na plecach. Według Stellera była prawie niema, wydając z siebie tylko ciężkie odgłosy oddychania, zgrzytliwe parsknięcia podobne do końskich i westchnienia.
Systematyka thumb|Blisko spokrewniony z syreną morską diugoń przybrzeżny Filogeneza Kladogram prezentujący relacje wśród brzegowców na podstawie badania Marka Springera i współpracowników z 2015
Kladogram prezentujący relacje wewnątrz Hydrodamalinae w oparciu o pracę Hitoshi Furusawy z 2004