Uczył się tam badania storczyków od największych autorytetów, a następnie wraz z Kellerem wydał monografię na temat systematyki europejskich storczykowatych (Berlin, 1930–1940), która od tej pory była zaliczana do podstawowych pozycji. W 1927 r. ukazała się fitogeograficzna monografia Koloszwaru, która stała się pierwszą tak monumentalną pracą dotyczącą obszaru Kotliny Panońskiej.

W latach 1927–1929 był adiunktem tihańskiego Instytutu Badań Biologicznych. Rozpoczął tam systematyczne badania zbiorowisk roślinnych Węgier i po raz pierwszy przeprowadził pomiary mikroklimatyczne. W końcu 1929 r. jako profesor nadzwyczajny otrzymał Katedrę Biologii Uniwersytetu w Debreczynie. Zorganizował tam Instytut Botaniczny wraz z ogrodem botanicznym. Razem z instytutem utworzył również słynną na całym świecie debreczyńską szkołę fitosocjologiczną, z której, spod jego ręki, wyszło wiele pokoleń utalentowanych geobotaników. Utworzył również pierwsze węgierskie czasopismo ekologiczne – „Acta Geobotanica Hungarica”. Jesienią 1940 r. został dziekanem katedry systematyki roślin uniwersytetu w Koloszwarze, a także dyrektorem ogrodu botanicznego oraz działu botanicznego Siedmiogrodzkiego Muzeum Narodowego. Miał tam wielu wybitnych współpracowników i uczniów, a wśród nich Istvána Csűrösa, Erazmusa Gyulę Nyárádyego i Antala Nyárádyego. W 1945 r.