powrócił do Debreczyna i ponownie stanął na czele swego dawnego instytutu. W 1947 r. został członkiem korespondentem Węgierskiej Akademii Nauk, a od 1951 r. członkiem rzeczywistym. W 1951 i 1954 wyróżniono go nagrodą Kossutha.
Wynikiem jego działalności są między innymi takie prace, jak: Növényföldrajz (1945), napisana wspólnie z Sándorem Jávorką A magyar növényvilág kézikönyve (1951) i Fejlődéstörténeti növényrendszertan (1953). W 1955 r. powołano go na stanowisko dziekana katedry systematyki roślin i fitogeografii Uniwersytetu im. Loránda Eötvösa w Budapeszcie oraz dyrektora uniwersyteckiego ogrodu botanicznego. Tutaj utworzył i stąd kierował, wspólnie z Bálintem Zólyomim, badaniami fitosocjologicznymi i sporządzaniem map szaty roślinnej Węgier. W 1969 r. odszedł na emeryturę i ten okres poświęcił głównemu dziełu swego życia, sześciotomowej pracy Magyar flóra- és vegetáció rendszertani, növényföldrajzi kézikönyve (1964–1980).
Dzięki szerokiemu wykształceniu ogólnemu oraz pasji do sztuk pięknych był aktywny nie tylko na polu nauk przyrodniczych, ale i humanistycznych;