Nie spełnił pokładanych w nim nadziei, zabrakło mu doświadczenia do dowodzenia tak dużym związkiem operacyjnym, a dowodzone przez niego siły poniosły klęskę w walkach z Armią Ochotniczą na Froncie Południowym, w tym w walkach o Donbas w pierwszej połowie 1919 r. Po niej został pozbawiony stanowiskaJ.D. Smele, The "Russian" Civil Wars 1916–1926. Ten Years That Shook the World, Hurst&Company, London 2015, , s. 122-123..
Natychmiast potem, w czerwcu 1919 r. wszedł do rządu proklamowanej miesiąc wcześniej w Tyraspolu Besarabskiej Socjalistycznej Republiki RadzieckiejJ. Solak, Mołdawia: republika na trzy pęknięta. Historyczno-społeczny, militarny i geopolityczny wymiar "zamrożonego konfliktu" o Naddniestrze, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2014, , s. 238. jako komisarz spraw wojskowych. W listopadzie 1919 r. został dowódcą 58 Dywizji Strzeleckiej i pełnił te obowiązki do lipca roku następnego. W lipcu 1920 r. został odznaczony orderem Czerwonego Sztandaru za udział w walkach polsko-bolszewickich między Żytomierzem a Boryspolem, w tym kierowanie odwrotem Armii Czerwonej z Żytomierza. Drugi order Czerwonego Sztandaru otrzymał w 1921 r.