Kontrakt wygrała firma Brush.
Ta początkowa seria 20 lokomotyw (nr D1500 do D1519) różniła się mechanicznie od pozostałych egzemplarzy tego typu, korzystając z systemów hamulcowych dostarczanych przez Westinghouse, i zostały wycofane wcześniej niż reszta serii, która używała hamulców Metcalfe-Oerlikon.
Na podstawie sukcesu tych pierwszych 20 lokomotyw złożono zamówienie na 270, które później kilkakrotnie zwiększano, aż osiągnięto ostateczną liczbę 512. 310 lokomotyw zostało wyprodukowanych przez firmę Brush w Loughborough, a pozostałe 202 w zakładach British Rail w Crewe. Pięć lokomotyw, nr D1702 do D1706, zostało wyposażonych w jednostkę napędową Sulzer V12 12LVA24 i oznaczonych jako Class 48; eksperyment nie został uznany za udany i później zostały one przekształcone do standardowych Class 47.
Zamówienia Lokomotywy zostały zamówione w 6 partiach w następujący sposób:
D1500–D1519, 28 Lutego 1961 r. D1520–D1681, 1 Stycznia 1962 r. D1682–D1706, 4 Września 1962 r. D1707–D1781, 28 Września 1962 r. D1782–D1861, 22 Lipca 1963 r. D1862–D1999 i D1100–D1111, 24 Marca 1964 r.