Po nim znalazł zatrudnienie w stołecznej Kasie Chorych, gdzie pozostał do 1928 r. Od 1935 r. pracował w Ubezpieczalni Społecznej w Warszawie.

Jankowski należał do czołowych działaczy NPR, zajmującej opozycyjnej stanowisko wobec sanacyjnych władz. W 1927 r. został z ramienia macierzystej partii radnym m.st. Warszawy. Wszedł do sejmu w 1928 r., uzyskując mandat w okręgu wyborczym nr 38 z siedzibą w Królewskiej Hucie. W parlamencie został sekretarzem klubu NPR, był też wówczas członkiem sejmowej Komisji Pracy. W 1930 r. ponownie uzyskał mandat parlamentarzysty.

Tym razem wszedł do sejmu z listy państwowej, a w klubie NPR powierzono mu funkcję skarbnika. W sejmie III kadencji pracował w Komisji Budżetowej i Komisji Ochrony Pracy. W NPR był wówczas przeciwnikiem dominującej w kierownictwie partii grupy skupionej wokół Karola Popiela. Jankowski wszedł z nim w konflikt i razem z tzw. grupa inżynierów w 1935 r. wystąpił z NPR. Dwa lata później został członkiem Stronnictwa Pracy.