w symfoniach, koncertach i utworach kameralnych.
Odmiany sonaty Odmiany sonaty można wyróżniać według funkcji, obsady, epoki albo rozmiarów utworu. W baroku istotne znaczenie miało rozróżnienie na sonatę da chiesa, czyli sonatę kojarzoną z praktyką kościelną i poważniejszym stylem instrumentalnym, oraz sonatę da camera, bliższą muzyce kameralnej i układom tanecznym. Podział ten nie był jednak ścisły, ponieważ elementy obu typów przenikały się, a utwory określane jako kościelne mogły być wykonywane także poza liturgią.
Ze względu na obsadę wyróżniano m.in. sonatę solową i . W późnym baroku sonata solowa oznaczała najczęściej utwór na jeden instrument melodyczny, zwykle skrzypce, i basso continuo, dlatego w praktyce nie musiała być wykonywana przez jednego muzyka. Sonata triowa była zwykle przeznaczona na dwa instrumenty melodyczne i continuo; jej nazwa odnosiła się przede wszystkim do układu głosów, niekoniecznie do liczby wykonawców.
W klasycyzmie i późniejszych epokach szczególne znaczenie zyskała , przeznaczona na fortepian solo, oraz sonata na instrument melodyczny z fortepianem, np. , wiolonczelowa, albo . Powstawały także sonaty na inne instrumenty solowe, m.in.