mały|Wielki książę Konstanty Pawłowicz, główny cel ataku belwederczyków mały|Współczesny widok miejsca ataku Element zaskoczenia przyniósł tylko częściowy skutek: „oddział zemsty narodowej” wprawdzie nie napotkał większego oporu, z okrzykami „hura!” i „śmierć tyranowi!” wdarł się do pałacu bez najmniejszych trudności (służba nie zdołała obronić drzwi), a zdezorientowane i przestraszone straże natychmiast się poddawały, jednak wielki książę, w porę obudzony i ostrzeżony, z pomocą kamerdynerów Friesego i Jana Kochanowskiego, zdołał ukryć się – z „największą bojaźnią, z wejrzeniem obłąkania” – w jednym z pokoików na strychu (według popularnych, choć mało wiarygodnych, ironizujących legend, książę miał szukać schronienia w komnacie małżonki – księżnej łowickiej). Napastnicy wdarli się na piętro, gdzie – przebiegając „z łoskotem” i „piekielnym hałasem” od pokoju do pokoju – poszukiwali wielkiego księcia. Presja braku czasu (spodziewano się rychłego nadejścia odsieczy), chaos sytuacyjny oraz, mimo wszystko, niedoskonała znajomość rozkładu pomieszczeń pałacowych spowodowały, że belwederczycy nie zdążyli dokładnie przeszukać wszystkich pomieszczeń i nie odnaleźli księcia – w pokoju Konstantego „zastali tylko łóżko próżne, acz jeszcze ciepłe”.