Według Jarosława Marka Rymkiewicza jedną z przyczyn niepowodzenia ataku na wielkiego księcia mogło być – mimo wszystko – zawahanie lub wręcz podświadoma niechęć do zabójstwa cesarzewicza (z kolei w opinii Danuty Sosnowskiej istotną rolę odegrał tutaj również czynnik „lęku zmieniania literatury w historię”). Na piętrze natknęli się jednak na znienawidzonego wiceprezydenta Warszawy – Mateusza Lubowidzkiego, który tego wieczora stawił się w Belwederze na umówione spotkanie z Konstantym. Młodzi powstańcy przypuścili atak na Lubowidzkiego, w wyniku którego Lubowidzki został ciężko ranny (otrzymał kilka lub kilkanaście ciosów bagnetem). Ponadto doszło do walki wręcz z kilkoma osobami ze służby pałacowej – zginął jeden ze służących, co najmniej dwóch innych zostało rannych; po stronie belwederczyków rany odniósł Ludwik Orpiszewski oraz drugi, nieustalony z nazwiska spiskowiec.