16 lipca zgodę na zabicie cara i jego rodziny wydał, na polecenie Lenina, Jakow Swierdłow. W porozumieniu ze Swierdłowem Gołoszczokin mianował komendantem straży Domu Specjalnego Przeznaczenia Jakowa Jurowskiego, który zmienił skład straży. 12 lipca Gołoszczokin powiedział członkom Prezydium Rady Uralskiej, że stolica zatwierdziła plan „egzekucji” i że skoro Romanowów nie można bezpiecznie wywieźć, należy ich zlikwidować. Na bezpośredniego kierownika zbrodni wyznaczono Jurowskiego. Uralscy bolszewicy mieli użyć kryptonimu „Proces” (oznaczającego rozstrzelanie), a sama operacja Jurowskiego miała kryptonim „Kominiarz”. 15 lipca Jurowski rozpoczął przygotowania i wybrał katów, zamówił także ciężarówkę do przewozu zwłok. Gdy wezwał do siebie pluton egzekucyjny, w ostatniej chwili dwóch jego członków odmówiło udziału w zabójstwie, ponieważ nie chcieli zabijać dziewcząt. Jurowski przydzielił każdemu zabójcy konkretną ofiarę, rozdał broń, samemu biorąc mauzera i colta, a swojemu głównemu pomocnikowi Piotrowi Jermakowowi wręczając trzy nagany, mauzera i bagnet. Jurowski kazał katom strzelać prosto w serce.