Po wojnie osiedliła się z rodziną w Bonn, ale w dalszym ciągu zajmowała się dziejami Warmii. Znalazła zatrudnienie w Institut für Ostdeutsche Kirche- und Kulturgeschichte prowadzonym przez prof. Bernharda Stasiewskiego. Wielokrotnie przyjeżdżała do Olsztyna i korzystała z zasobów archiwum, którego wcześniej była dyrektorem (po wojnie siedziba diecezji została tam właśnie przeniesiona ze zniszczonego Fromborka). Utrzymywała naukowe kontakty z kolejnymi dyrektorami Archiwum Diecezjalnego – z biskupem Janem Obłąkiem oraz ks. prof. Marianem Borzyszkowskim. W ciągu swego długiego życia napisała wiele cennych artykułów. Jej córka – Dorota Thriller – po śmierci matki zabrała i opublikowała spis jej prac, obejmujący 320 pozycji. Są tam prace obszerne, zaopatrzone starannie w aparat krytyczny, ale też i popularne na tematy obyczajowe, na tematy dotyczące Warmii, tutejszych guseł, sekt, katów, czarownic itp. Ulubionym obiektem badań uczonej była rekluza błogosławiona Dorota z Mątowów.

Od 1930 była członkiem Warmińskiego Towarzystwa Historycznego (Historischer Verein für Ermland), a w latach 1956–1989 była wiceprezesem stowarzyszenia;