Jednak jakiś czas po realizacji artysta nadał jej nazwę Układ na dwie ręce. Jest to owalna forma złożona z ok. 160 niepowtarzalnych elementów, ujętych w pasowy, horyzontalny układ, który powstał, co podkreślał sam artysta, dzięki gestom przypominającym ruch rąk dyrygenta. Starczewski często wskazywał na związek swojej twórczości z muzyką (przede wszystkim z rytmem). Podobieństwa między kształtem i dźwiękiem oparte zostało na towarzyszących im układach rytmicznych oraz możliwościach zapisu. Tak jak kompozytor, układając konkretne nuty w utwór, tak Starczewski z pewnych elementów, "skomponował" swoją płaskorzeźbę. Innymi monumentalnymi rzeźbami jakie artysta pozostawił w Łodzi są dwie ściany ceramiczne do foyer teatru im. Stefana Jaracza w Łodzi, kolista płaskorzeźba w Izbie Rzemieślniczej w Lodzi czy ściana wykonana dla kąpieliska Fala. Kilka podobnych prac powstało również w innych polskich miasta, np. rzeźba plenerowa w Elblągu (w czasie I Biennale Form Przestrzennych w 1965 roku) na osiedlu Zawada. Zainteresowanie zapisem, znakami sprawiło umieszczenie przez artystę w swojej twórczości idei alfabetu, a więc pewnego rodzaju znaków, które można grupować, nadawać im rytm oraz znaczenie. Bardziej niż treść przekazywana przez konkretne znaki, interesował go ich rytm, zmienność czy prawdopodobieństwo wystąpienia jednakowych form.