W styczniu 1915 CKMO ustalił limit funkcjonariuszy pochodzenia żydowskiego na 33%.
Do 11 czerwca 1915 działała Milicja Obyczajności Publicznej, która wprowadziła nakaz rejestracji pracownic seksualnych i zajmowała się kontrolą ich stanu zdrowotnego.
Łódzka Milicja Obywatelska została rozwiązana 26 czerwca 1915 przez niemieckiego prezydenta policji na tle zatargów pomiędzy formacjami i dążenia do podporządkowania MO przez Cesarsko-Niemieckie Prezydium Policji.
W Warszawie W Warszawie adwokat Stanisław Popowski prowadził pod koniec lipca 1914 rozmowy w sprawie utworzenia „honorowej służby bezpieczeństwa” z gubernatorem gen. Jakowem Żylińskim, powołując się na przewidywane przejściowe wycofanie się wojsk rosyjskich z miasta. Żyliński zgodził się jednak tylko na powołanie Komitetu Obywatelskiego i prace kontynuowane były potajemnie. Inicjatywa powstawała na przecięciu środowiska prawniczego ze strukturami „Sokoła”, którym przewodniczył Popowski. W pierwszym spotkaniu organizacyjnym Straży Obywatelskiej w Warszawie wzięli udział obok Popowskiego prezes Koła Prawników Polskich Leon Supiński i Stanisław Patek (twórca Koła Obrońców Politycznych) wraz ze Stanisławem Osieckim, Klemensem Starzyńskim, Emilem Rauerem, Zygmuntem Chmielewskim, Karolem Noskiewiczem, Kazimierzem Pawłowiczem, Piotrem Hozerem i Ignacym Radziszewskim.